Olympic klasse

De oceanliners van de Olympische klasse waren een drietal Britse oceanstomers die in het begin van de 20e eeuw door de scheepswerf Harland & Wolff werden gebouwd voor de White Star Line. Ze waren Olympic (1911), Titanic (1912) en Britannic (1915). Alle drie waren ze ontworpen om de grootste en meest luxueuze passagiersschepen van die tijd te zijn, ontworpen om White Star een voorsprong te geven in de trans-Atlantische passagiershandel.

Olympic (1911)

Titanic (1912)

Britannic (1915)

Terwijl Olympic, het leidende schip, een carrière van 24 jaar had en in 1935 met pensioen ging en als schroot werd verkocht, zouden haar zussen niet hetzelfde succes zien: de Titanic sloeg op een ijsberg en zonk tijdens haar eerste reis en de Britannic ging verloren tijdens de Eerste Wereldoorlog na het raken van een mijn bij Kea in de Egeïsche Zee voordat ze de passagiersdienst kon betreden.

Hoewel twee van de schepen geen succesvolle carrière hebben gehad, behoren ze tot de beroemdste oceanliners die ooit zijn gebouwd. Zowel Olympic als Titanic genoten korte tijd het onderscheid dat ze de grootste schepen ter wereld waren; Olympic zou meer dan 20 jaar het grootste in Engeland gebouwde schip ter wereld zijn tot de ingebruikname van Queen Mary in 1936. Het verhaal van de Titanic is verwerkt in vele boeken, films en televisieprogramma’s en Britannic heeft ook een film met dezelfde naam geïnspireerd in 2000.

Cunard’s oceanliners Lusitania en Mauretania, gefotografeerd in 1911. Deze schepen waren de grootste, meest luxueuze en snelste oceaanstomers van die tijd. De White Star besloot hen te confronteren door opdracht te geven tot de bouw van de schepen van de Olympic klasse

De Olympic klasse vond zijn oorsprong in de hevige concurrentie tussen het Verenigd Koninkrijk en Duitsland bij de constructie van de liners. De Norddeutscher Lloyd en Hamburg America Line, de twee grootste Duitse bedrijven, waren aan het eind van de 19e eeuw inderdaad betrokken bij de race om snelheid en grootte. De eerste in dienst van de Norddeutscher Lloyd was Kaiser Wilhelm der Grosse, die de Blauwe Riband won in 1897 voordat hij werd verslagen door HAPAG’s Deutschland in 1900. Daarna volgden de drie zusterschepen naar Kaiser Wilhelm der Grosse: Kronprinz Wilhelm, Kaiser Wilhelm II en Kronprinzessin Cecilie die allemaal deel uitmaakten van een “Kaiser-klasse“. Als reactie hierop bestelde de Britse Cunard Line twee schepen waarvan de snelheid hen de bijnaam ‘greyhounds of the seas‘ opleverde: Lusitania en Mauretania. Mauretanië hield de Blauwe Riband meer dan twintig jaar, van 1909 tot 1929.

De White Star Line wist dat hun Big Four, een kwartet van schepen gebouwd voor grootte en luxe, qua snelheid niet opgewassen waren tegen de nieuwe voeringen van de Cunard.

J. Bruce Ismay was in 1907 bij William J. Pirrie voor een zakendiner. Hij stond onder druk. Hij maakt zich zorgen dat Cunard de klanten zou innemen. De Lusitania en Mauretania zouden groter en sneller. Ook zouden deze twee schepen weer het record verbreken.

William J. Pirrie was echter van mening dat snelheid op ten duur niet rendabel zou zijn. Eerder op comfort, luxe en vooral groote. Harland & Wolff was in die tijd ook de beste schepswerf met de beste vakmensen. William J. Pirrie geloofde dat White Star Cunard een duidelijk voorsprong kon leveren door groter in plaats van snellere schepen te bouwen.

De bouw werd door een handdruk verzegeld maar na een jaar in 1908 was er nog officeel geen contract ondertekend. Alles ging van J. Bruce Ismay af. Na een paar tekeningen en een model beschouwd te hebben, ging hij het contrakt ondertekenen.

De schepen hadden echter alleen de bouwenummers 400 en 401 als werknamen.

Omdat schip 400 het pareltje zou worden in de beste klasse kwam maar 1 naam in aanmerking: Olympic.

In de mythologie is een titaan een van de twaalf Titanen en Titaniden. Zij zijn samen met de cyclopen en de Hekatoncheiren, dat waren honderdarmige reuzen, zonen en dochters van Ouranos, de hemelgod, en Gaia, de aarde, hoewel andere mythen vertellen dat Gaia hen uit zichzelf heeft voortgebracht. Ouranos en Gaia waren het op een na oudste godenpaar uit de klassieke oudheid, na Nyx en Erebos. De Titanen waren reuzen, ware hemelbestormers. Zij werden door hun vader Ouranos in de afgrond, Tartaros, gesmeten toen hij zich door hen bedreigd begon te voelen. Gaia was daar zo boos over, dat zij toen Ouranos verminkt raakte, met zijn bloeddruppels de Giganten in zich verwekte en voortbracht. Later werden de Titanen, die in de strijd om de hemelheerschappij aan Zeus‘ kant stonden, door hem bevrijd.

De Titanen, die Kronos steunden in de Titanenstrijd tussen Kronos en zijn zoon Zeus om de heerschappij over de wereld, verloren de slag. Zeus werd daarbij door de Olympische goden geholpen.

De naam Titanic is dus afgeleid van de Titanen uit de Griekse mythologie.

Met deze wetenschap besloot om het schip Titanic te noemen.

Gigantic–later omgedoopt tot Britannic, waren bedoeld als de grootste en meest luxueuze schepen voor de Noord-Atlantische Oceaan, maar niet de snelste, zoals de White Star Line al had gedaan. overgestapt van hoge snelheid naar grootte en luxe. De drie schepen zijn ontworpen door Thomas Andrews en Alexander Carlisle.

Alle drie de schepen van de Olympische klasse hadden negen dekken, waarvan zeven voor passagiers. Van boven naar beneden waren de dekken:

Boot dek. Het bovenste dek van het schip, waar de dekbehuizing, reddingsboten en schoorstenen waren geïnstalleerd. De brug en het stuurhuis bevonden zich aan de voorkant, voor de quarter van de kapitein en de officieren quarters. De brug werd geflankeerd door twee observatieplatforms aan stuurboord en bakboord, zodat het schip tijdens het aanmeren fijner kon worden gemanoeuvreerd. Het stuurhuis stond binnen de brug. De ingang van de First Class Grand Staircase en Gymnasium bevonden zich midscheeps samen met het verhoogde dak van de First Class Lounge, terwijl aan de achterzijde van het dek het dak was van de First Class rookkamer, een dekhuis voor de scheepsingenieurs, en een relatief bescheiden tweede klas ingang. Het met hout bedekte dek was verdeeld in vier gescheiden promenades: respectievelijk voor officieren, eersteklas passagiers, ingenieurs en tweede klas passagiers. Reddingsboten stonden aan beide zijden langs de zijkant van het dek, behalve in het First Class-gebied, waar een opening was zodat het uitzicht niet zou worden geblokkeerd.

A Deck, ook wel het Promenadedek genoemd, liep over de gehele lengte van 546 voet (166 m) van de bovenbouw. Het was voor First Class en Second Class passagiers en bevatte First Class cabines helemaal naar voren, de First Class lounge, Smoke Room, Reading and Writing Room en Palm Court. De promenade op Olympic was over de hele lengte niet dichtgebouwd, terwijl op Titanic en Britannic de voorste helft werd dichtgebouwd en met schuiframen waren voorzien.


B Deck, ook wel bekend als het Bridge Deck, was bijna volledig gewijd aan eersteklas passagiershutten. De mooiste suites waren te vinden op dit dek, met name de twee “DeluxeParlor Suites met hun eigen 15 m lange promenades. Alle drie de schepen hadden à-la-carterestaurants achter op het B-dek, evenals de rookkamers en ingangen van de tweede klasse. Olympic werd gebouwd met een omringende First-Class promenade die al snel overbodig bleek te zijn gezien de ruime promenaderuimte op het A-Deck. Titanic voegde vergrote extra passagiershutten toe om de ruimte te bezetten en een Café Parisien dat werd gebouwd als een bijgebouw van een vergroot restaurant. Deze regeling bleek zo populair dat Olympic dezelfde toevoegingen zou aannemen tijdens de refit in 1913. Aan de buitenkant van elk schip wordt B-Deck bepaald door rechthoekige schuiframen.

C Deck, het Shelter Deck, was het bovenste dek dat ononderbroken van de boeg naar de achtersteven liep. Het omvatte de twee putdekken, die beide dienden als de promenaderuimten van de derde klasse. Elk putdek bevatte ook grote kranen om lading in de binnenruimen te laden. Bemanningshutten bevonden zich onder het vooronder en openbare ruimtes van de derde klasse bevonden zich onder het Poop Deck. De bovenbouw van C Deck tussen de boeg en achtersteven bevatte voornamelijk First Class accommodatie, maar de Second Class Library werd ook verder naar achteren geplaatst, direct onder de Second Class Rookruimte.

D Deck, het Saloon Deck, werd gedomineerd door drie grote openbare ruimtes: de First Class Reception Room, de First Class Dining Saloon en de Second Class Dining Saloon. Onder in de boeg was een open ruimte voorzien voor passagiers van de derde klasse. Tweede klasse en derde klasse passagiers hadden hutten op dit dek, met ligplaatsen voor brandweerlieden in de boeg. Het was oorspronkelijk het hoogste dek dat werd bereikt door de waterdichte schotten van de schepen (hoewel slechts door acht van de vijftien schotten). Dit werd later veranderd in de Olympic in 1913 refit na het verlies van Titanic. Britannic is ontworpen met schotten die zich uitstrekken tot aan het hoofddek.

E Deck, het Upper Deck, was voornamelijk een passagiersverblijf voor alle drie de klassen en ligplaatsen voor koks, zeelieden, stewards en trimmers. Er waren ook hutten van de derde klasse met een lange gang die door de bemanning de bijnaam Schotland Road kreeg, verwijzend naar een beroemde straat in Liverpool.

F Deck, het middelste dek, was het laatste complete dek en bood voornamelijk plaats aan derdeklas passagiers. Er waren ook enkele tweede– en derdeklashutten en accommodatie voor de bemanning. Hier bevond zich de eetzaal van de derde klasse, evenals het zwembad en de Turkse baden, het enige gedeelte voor passagiers van de eerste klasse.

G Deck, het Lower Deck, was het laagste complete dek voor passagiers en had de laagste patrijspoorten die boven de waterlijn uitstaken. Hier bevond zich de squashbaan samen met het reizende postkantoor waar postbeambten brieven en pakjes sorteerden zodat ze klaar zouden zijn voor bezorging wanneer het schip aanmeerde. Hier werd ook voedsel opgeslagen. Het dek werd op verschillende punten onderbroken door orlop (gedeeltelijke) dekken boven de ketel-, machine- en turbinekamers.

De Orlop-dekken en de Tank Top bevonden zich op het laagste niveau van het schip, onder de waterlijn. De orlop-dekken werden gebruikt als laadruimte, terwijl de Tank Top – de binnenbodem van de scheepsromp – het platform vormde waarop de ketels, motoren, turbines en elektrische generatoren van het schip waren ondergebracht. Dit deel van het schip werd gedomineerd door de machine– en ketelruimten, gebieden die doorgaans nooit door passagiers werden gezien. Ze waren verbonden met hogere niveaus van het schip bij trappen; dubbele wenteltrappen bij de boeg gaven toegang tot D Deck.
De voortstuwing werd bereikt door drie propellers: twee buitenboord– of vleugelpropellers hadden drie bladen, terwijl de centrale propeller er vier had. De twee laterale propellers werden aangedreven door heen en weer gaande stoom drievoudige expansie, terwijl de centrale as werd aangedreven door een stoomturbine. Alle stroom aan boord kwam van in totaal 29 kolengestookte stoomketels in zes compartimenten. De ketels van Olympic werden aan het einde van de Eerste Wereldoorlog echter aangepast voor het stoken op olie,[23] waardoor het aantal benodigde motorbemanningen werd teruggebracht van 350 tot 60.[24]

De schepen van de Olympic klasse waren 269,13 meter (883,0 ft) lang, verplaatsend 52.310 lange ton (53.150 t) normaal (hun diepgang bij deze verplaatsing is 34 ft 7 in of 10,5 m), en hun tonnage was ongeveer 45-46.000 BRT. Olympic werd het grootste schip ter wereld toen het in mei 1911 werd voltooid voordat het de titel verloor aan zijn zuster Titanic toen het in april 1912 werd voltooid. Na het verlies van de Titanic claimde het derde zusterschip Britannic de titel van grootste Britse- gebouwd schip tot haar eigen zinken in november 1916. Hierna zou Olympic 20 jaar lang de titel genieten tot de ingebruikname van RMS Queen Mary in 1936. Alle drie de schepen hadden vier schoorstenen, en de vierde was een dummy die werd gebruikt voor ventilatie en esthetische doeleinden. Rook uit de galeien en rookruimtes en rook uit de machinekamers werd afgevoerd via een schoorsteen in het voorste gedeelte van deze schoorsteen. Enerzijds was het een versiering om een ​​symmetrie in het scheepsprofiel aan te brengen, anderzijds verhinderde het als een enorme ventilatieschacht de grote hoeveelheid ventilatiekappen aan dek zoals op de Lusitania en Mauretania van Cunard.

Het drietal schepen nam geavanceerde veiligheidsmaatregelen in hun ontwerpen op, bedoeld om het risico op overstromingen te verminderen en de kans op zinken vrijwel te elimineren. Elk schip had een binnenhuid, een tweede laag van 1,25 in (31,8 mm) dik staal boven de kiel die een waterdichte doos langs de bodem van de romp creëerde die bekend staat als een “dubbele bodem”. 15 dwarse stalen schotten tot 45 ft (13,7 m) tot E Deck (D Deck in het geval van de twee voorste schotten) verdeelden de rompen van elk schip in 16 waterdichte compartimenten, elk uitgerust met een elektrische pomp om overstromingswater te verwijderen. De compartimenten kunnen bij een aanvaring worden afgesloten door automatische deuren vanaf de brug, waardoor wordt voorkomen dat het water zich naar andere delen van het schip verspreidt. Olympic en Titanic waren zo ontworpen dat ze ofwel konden blijven drijven met maximaal vier aangrenzende compartimenten doorbroken in de boeg of achtersteven, of als alternatief met twee aangrenzende compartimenten die over de lengte van het schip waren gebroken. De schepen van de Olympic klasse elimineerden ook langsschotten, zoals die op Lusitania en Mauretania, die de kolenbunkers aan weerszijden van de romp scheidden van de machinekamers en ketelruimen in het midden. Men geloofde dat een dergelijke regeling het risico op kapseizen van een schip zou vergroten door water in de lengte langs het schip vast te houden en haar lijst naar één kant te vergroten.

Het zinken van de Titanic bracht ernstige fouten aan het licht in het ontwerp van de schepen van de Olympic klasse, die eind 1912 een grote renovatie nodig hadden voor Olympic en grote ontwerpwijzigingen aan de Britannic, die zich nog in de vroege bouwfasen bevond. De Titanic was gezonken omdat haar vijf voorste compartimenten waren doorgebroken, boven de kiel maar onder de waterlijn, waarbij ze de dubbele bodem volledig omzeilden. Door de geringe hoogte van de schotten was het schip ook in de steek gelaten, waardoor ongecontroleerde overstromingen mogelijk waren zodra het water in de doorgebroken compartimenten het E-dek had bereikt. De refit op Olympic verhoogde de middelste vijf schotten naar B-dek, de andere naar D-dek en verlengde ook de dubbele bodem langs de romp tot aan G-dek. Deze verbeteringen werden opgenomen in Britannic, samen met twee extra schotten. Dergelijke verbeteringen betekenden dat zowel Olympic als Britannic het scenario konden overleven dat ervoor had gezorgd dat hun zusterschip was gezonken. De drie schepen waren op alle vier de schoorstenen uitgerust met messing drie-gong driekamerige stoomfluiten. Alleen de fluitjes op de eerste en tweede schoorsteen functioneerden echter, aangezien die op de derde en vierde schoorsteen dummies waren die om esthetische redenen waren aangebracht en geen kleppen of balg hadden.


Elke reddingsboot kon maximaal 64 reddingsboten herbergen. Tijdens de bouw werden echter slechts 20 boten op de Olympic en Titanic geïnstalleerd om te voorkomen dat het dek vol zou raken en om meer ruimte voor passagiers te bieden. Scheepsbouwers uit die tijd zagen de oceanliner zelf als de ultieme reddingsboot en stelden zich daarom voor dat het doel van een reddingsboot was dat van een veerboot tussen een zinkende schip en een reddingsschip. Ondanks het lage aantal reddingsboten, overtroffen zowel Olympic als Titanic de Board of Trade-voorschriften van die tijd. Volgend het zinken van de Titanic, werden meer reddingsboten toegevoegd aan Olympic (sommige reddingsboten zouden zelfs van de Titanic kunnen zijn geweest). Britannic was ondertussen uitgerust met acht enorme portaaldavits, zes langs het Boat Deck en twee op het Poop Deck op de achtersteven. Elk bevatte zes reddingsboten en werd afzonderlijk aangedreven door elektromotoren met hun eigen nachtverlichting. In het geval dat het schip een lijst zou ontwikkelen en het laten zakken van reddingsboten langs één kant onmogelijk zou maken, zouden de davits kunnen worden gemanoeuvreerd om reddingsboten van de andere kant van het dek op te halen.


De drie schepen hadden in totaal 8 niveaus van passagiersaccommodatie, met kleine verschillen tussen de schepen. Geen enkele werd echter verwaarloosd. De eersteklas passagiers genoten van luxe hutten en velen waren meestal uitgerust met een eigen badkamer, een noviteit in die tijd. De twee meest luxueuze suites omvatten een eigen promenadedek, zitkamer, twee inloopkasten, twee slaapkamers, een eigen badkamer en toilet.

Elke klasse had zijn eigen grote eetzaal, terwijl de eerste klasse ook een weelderige Grand Trap had die in zeven niveaus door het schip afdaalt (een tweede kleinere grote trap die slechts drie dekken naar beneden overstak.) een rookkamer in Georgische stijl, een Veranda-café versierd met palmbomen, een zwembad, een Turks bad, gymnasium, en verschillende andere plaatsen voor maaltijden en amusement. De schepen van de Olympic klasse waren de eerste Britse schepen met aparte restaurants die onafhankelijk waren van de eetzalen. Deze waren in navolging van het precedent op de Duitse Hamburg-Amerika-lijn Amerika (1905), die een restaurant had met Franse haute cuisine, gerund door de beroemde hotelier César Ritz. Olympic en Titanic hadden een à-la-carterestaurant op het B-Deck, gerund door de Londense restaurateur Luigi Gatti en zijn staf, die allemaal omkwamen bij het zinken van de Titanic.

De tweede klasse omvatte ook een rookruimte, een bibliotheek, een ruime eetkamer en een lift. Tweede klas Britannic’s ook gekenmerkt door een gymnasium.

Ten slotte genoten de passagiers van de derde klas een redelijke accommodatie in vergelijking met andere schepen, zo niet tot de tweede en eerste klas. In plaats van grote slaapzalen die door de meeste schepen van die tijd werden aangeboden, woonden de derdeklas passagiers van de Olympic klasse in hutten met twee tot tien stapelbedden. De klasse had ook een rookruimte, een gemeenschappelijke ruimte en een eetkamer. Britannic bood derdeklas passagiers meer comfort dan haar twee zusterschepen.

Als eerste van de schepen van de Olympic klasse, werd Olympic gelanceerd op 20 oktober 1910 en in gebruik genomen op 14 juni 1911. Ze maakte haar eerste reis op 14 juni 1911, onder het bevel van kapitein Edward J. Smith, met veel tamtam en toejuiching. Op 20 september van hetzelfde jaar was ze, terwijl ze onder bevel stond van een havenpiloot, betrokken bij een aanvaring met de kruiser HMS Hawke in de haven van Southampton, wat leidde tot haar reparatie terug in Harland and Wolff en de voltooiing van Titanic vertraagde. Toen haar zus zonk, was Olympic onderweg over de Atlantische Oceaan, in de tegenovergestelde richting. Ze was in staat om een ​​noodoproep van Titanic te ontvangen, maar ze was te ver weg om haar te bereiken voordat ze zonk. Na het zinken van de Titanic, werd Olympic in oktober 1912 teruggebracht naar het droogdok, waar ze een aantal verfijningen onderging om haar veiligheid te verbeteren. Daarna hervatte ze haar commerciële dienst.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed het schip dienst als troepentransportschip. Op 12 mei 1918 ramde en bracht ze de Duitse onderzeeër U-103 tot zinken. Toen ze in 1920 terugkeerde naar de commerciële dienst, stak ze de Atlantische Oceaan over als een van een drietal grote White Star-schepen. De andere twee werden in beslag genomen als herstelbetalingen van Duitsland – de onvoltooide Bismarck van de HAPAG die werd omgedoopt tot Majestic, en de Columbus van NDL die de Homeric werd. Tijdens de jaren 1920 zou Olympic een grote populariteit genieten op de transatlantische route, waardoor de bijnaam ‘The Ship Magnificent‘. Ze droeg vaak beroemde beroemdheden van de dag, waaronder de acteur Charlie Chaplin en de toenmalige Prins van Wales Edward VIII. In 1934 kwam ze per ongeluk in aanvaring met en zonk Nantucket Lightship LV-117, wat leidde tot de dood van zeven van de elf bemanningsleden van het lichtschip.

Ondanks een grote refit later in haar carrière, worstelde Olympic om te concurreren met haar nieuwere concurrenten. Na de fusie van de White Star Line en Cunard Line in 1934 werd het schip in april 1935 uit de vaart genomen en tussen 1935 en 1937 gesloopt in Jarrow.

Als tweede in de lijn van de Olympic klasse, werd Titanic gelanceerd op 31 mei 1911, en haar inbedrijfstelling werd enigszins vertraagd als gevolg van voortdurende reparaties van Olympic. Het schip verliet de haven van Southampton op 10 april 1912 voor haar eerste reis en vermeed ternauwernood een aanvaring met SS New York, een schip afgemeerd in de haven getrokken door de propellers van Titanic. Na een tussenstop in Cherbourg, Frankrijk en een andere in Queenstown, Ierland, voer ze de Atlantische Oceaan op met 2.200 passagiers en bemanningsleden aan boord, onder leiding van kapitein Edward J. Smith op weg naar New York City. De oversteek vond plaats zonder noemenswaardige incidenten tot zondag 14 april om 23:40 uur.

Titanic raakte een ijsberg op 41°46’N 50°14’W terwijl hij ongeveer 400 mijl ten zuiden van de Grand Banks van Newfoundland zeilde om 23:40 uur scheepstijd. Door de slag en de daaruit voortvloeiende schok scheurden de klinknagels af, waardoor een lek in de romp onder de waterlijn ontstond. Hierdoor kwamen de eerste vijf compartimenten onder water te staan ​​in een door de pompen aangestuurd zesde compartiment; het schip kon alleen drijven met vier compartimenten ondergelopen. Titanic zonk 2 uur en 40 minuten na de aanvaring. Er waren niet genoeg reddingsboten voor alle passagiers en het dichtstbijzijnde reagerende schip (RMS Carpathia) was te ver weg, 1.514 van de 2.224 mensen aan boord stierven, waardoor het een van de dodelijkste maritieme rampen in vredestijd in de geschiedenis was.

De derde van het trio van de Olympic klasse, Britannic, werd besteld in 1911 en werd op 26 februari 1914 te water gelaten op de scheepswerf van Harland and Wolff in Belfast en de uitrusting begon. In augustus 1914, voordat Britannic de transatlantische dienst tussen New York en Southampton kon beginnen, begon de Eerste Wereldoorlog. Meteen kregen alle werven met Admiraliteitscontracten de hoogste prioriteit om beschikbare grondstoffen te gebruiken. Alle civiele contracten (inclusief Britannic) werden vertraagd.

Op 13 november 1915 werd Britannic gevorderd als hospitaalschip uit haar opslagplaats in Belfast. Opnieuw wit geschilderd en van boeg tot achtersteven met grote rode kruisen en een horizontale groene streep, werd ze omgedoopt tot HMHS (His Majesty’s Hospital Ship) Britannic.


Op 21 november 1916 om 08:12 uur sloeg HMHS Britannic een mijn op 37 ° 42’05 “N 24 ° 17’02” E, en zonk. Er waren 1.036 overlevenden en 30 mannen kwamen om het leven bij de ramp. Een overlevende, verpleegster Violet Jessop, was opmerkelijk omdat ze ook eerder het zinken van de Titanic in 1912 had overleefd, en ook aan boord was geweest van Olympic, op het moment dat het in 1911 in aanvaring kwam met HMS Hawke. De Britannic was het grootste schip dat verloren ging tijdens de Eerste Wereldoorlog , maar haar zinken kreeg niet dezelfde aandacht als het zinken van haar zusterschip, of het zinken van de Cunard-schip Lusitania, toen ze door een torpedo in de Ierse Zee tot zinken werd gebracht.

Toen de Titanic zonk in 1912 en de Britannic in 1916 zonk, kregen ze niet dezelfde aandacht vanwege het dodental (1517 op Titanic en 30 op Britannic). Omdat de exacte positie van het zinken van de Britannic bekend is en de locatie ondiep is, werd het wrak in 1975 relatief gemakkelijk ontdekt. De Titanic trok echter in 1912 ieders aandacht. Na verschillende pogingen werd het wrak uiteindelijk gelokaliseerd door Jean-Louis Michel van Ifremer en Robert Ballard na een uiterst geheime missie voor de Amerikaanse marine om het wrak van de USS Thresher en USS Scorpion te onderzoeken, twee kernonderzeeërs die in de jaren zestig in de Noord-Atlantische Oceaan zijn gezonken. De ontdekking van het wrak vond plaats op 1 september 1985, op 25 kilometer van de opgegeven positie van het zinken. Het wrak ligt zo’n 4.000 meter diep, in tweeën gebroken. De boeg is relatief goed bewaard gebleven, maar de achtersteven is gedeeltelijk geïmplodeerd en grotendeels uiteengevallen tijdens de afdaling en de impact op de zeebodem.

Het wrak van Britannic werd in 1975 ontdekt door Jacques Cousteau. Het heeft een grote scheur aan de voorkant, veroorzaakt doordat de boeg de oceaanbodem raakte voordat de rest van het schip zonk, omdat de lengte van het schip groter is dan de diepte van het water. Na de ontdekking is ze regelmatig te zien geweest als onderdeel van vele andere expedities. In tegenstelling tot Titanic, dat helemaal op de bodem van de Noord-Atlantische Oceaan ligt.

Britannic wordt gevoed door ijzeretende bacteriën en verkeert in opmerkelijk goede conditie, en is veel toegankelijker dan haar beruchte zus. Veel externe structurele kenmerken zijn nog intact, waaronder de propellers, en een groot deel van de bovenbouw en de romp.

Toen ze in 1935 buiten dienst werd gesteld, zou Olympic – het enige overgebleven schip in haar klasse – eerder worden omgebouwd tot een drijvend hotel, maar het project werd geannuleerd. De decoratieve elementen werden echter geveild. De eersteklas lounge en een deel van de grote achtertrap zijn te vinden in het White Swan Hotel, in Alnwick, Northumberland, Engeland. De houten panelen van het à-la-carterestaurant van het schip zijn nu gerestaureerd aan boord van de Celebrity Millennium.

Vanwege de geschiedenis en het verhaal achter het zinken van de Titanic, zijn er door de jaren heen verschillende pogingen gedaan om het schip, geheel of gedeeltelijk, te recreëren, van drijvende replica’s, binnenlandse recreaties tot een daadwerkelijke herinterpretatie van het schip.