RMS Mauretania (ll) (1939–1965)

De RMS Mauretania was een oceanliner die op 28 juli 1938 werd gelanceerd op de Cammell Laird-werf in Birkenhead, Engeland, en werd voltooid in mei 1939. Ze was een van de eerste schepen die werd gebouwd voor het nieuw gevormde bedrijf CunardWhite Star na de fusie in april 1934 van de Cunard en White Star Line. Bij de terugtrekking van de eerste Mauretania in 1935 werden, om te voorkomen dat een rivaliserend bedrijf de naam zou gebruiken en beschikbaar te houden voor de nieuwe voering, afspraken gemaakt om de Red Funnel raderstoomboot Queen in de tussentijd te hernoemen tot Mauretania.

Het nieuwe schip werd geschat op 35.739 brutoregisterton, met een totale lengte van 772 voet (235 m) en een straal van 89 voet (27 m) en had een uitwendig ontwerp vergelijkbaar met Queen Elizabeth. Het schip werd aangedreven door twee Parsons stoomturbines met enkele reductietandwiel die 42.000 asvermogen (31.000 kW) gaven en dubbele propellers aandreven. Haar dienstsnelheid was 23 knopen (43 km/u) met een maximumsnelheid van 26 knopen (48 km/u).

De tweede Mauretania werd gebouwd door Cammell Laird uit Birkenhead en was destijds het grootste schip dat in Engeland werd gebouwd. Ze was ook het tweede nieuwe schip dat werd afgeleverd aan de gecombineerde Cunard-White Star Line. Mauretania werd op 24 mei 1937 vastgelegd als werfnummer 1029. Deze nieuwe middelgrote Cunarder werd op 28 juli 1938 gelanceerd door Mary Bates, de vrouw van de Cunard White Star-voorzitter Percy Bates.

Dit is een rode letters dag, niet alleen voor mij maar voor Merseyside. De lancering van het grootste schip dat ooit in Engeland is gebouwd. Ik hoop dat ze, net als haar naamgenoot, zich een weg zal banen in de genegenheid van iedereen die met haar te maken heeft aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Ik wens het schip en allen die erop dienen of erop varen, alle goeds. Ik noem je Mauretanië.

— Lady Bates bij de lanceringsceremonie, 28 juli 1938
Het schip kreeg de naam Mauretania ter ere van het vorige recordbrekende oceanliner dat in 1935 buiten dienst was gesteld. Het schip was ontworpen voor de dienst van Londen naar New York City en was het grootste schip dat ooit de rivier de Theems bevaren en de Royal Docks gebruikte. Ze was ook bedoeld om in te vallen voor een van de Cunard Queens wanneer ze onderhoud ondergingen.

De slimme en stijlvolle accommodatie van de nieuwe Mauretania betekende een verdere verbetering van de normen van hutten, openbare ruimtes en algemene faciliteiten die door Cunard White Star Line worden geboden aan passagiers van alle rangen.

Mauretania voer op 17 juni 1939 op haar eerste reis van Liverpool naar New York onder het bevel van kapitein Arthur Tillotson Brown (die de vorige Mauretania aan de scheepsslopers had afgeleverd), na een week in New York te zijn gebleven, keerde ze via Cherbourg terug naar Southampton op Vrijdag 30 juni 1939. Net als RMS Aquitania, 25 jaar eerder, zou Mauretania slechts de kortste periode van commerciële operatie ervaren voordat het uitbreken van de vijandelijkheden dit werk meer dan zes jaar stopzette. Terugkerend van de volgende reis, legde Mauretania aan in Southampton, Le Havre en uiteindelijk Londen, waar ze aanmeerde in het King George V Dock. Vanaf augustus werd ze overgeschakeld naar de dienst Londen-New York waarvoor ze bestemd was. Hier vulde ze Britannic en Georgic aan op de dienst van Londen naar New York.

Op 11 augustus 1939 vertrok ze voor haar laatste vooroorlogse reis naar New York. Ze begon haar terugreis op 30 september, en op 2 oktober deed de Duits Engelstalige radio-uitzending vanuit Hamburg een versluierd dreigement tegen haar. Bij haar terugkeer werd ze gevorderd door de regering. Mauretania was bewapend met twee 6-inch (152 mm) kanonnen en enkele kleinere wapens, geschilderd in slaggrijs, en vervolgens eind december 1939 naar Amerika gestuurd.

Drie maanden lang lag het schip stil in New York, aangemeerd naast RMS Queen Elizabeth, RMS Queen Mary en de SS Normandie van de French Line, totdat werd besloten haar als troepenschip te gebruiken. Op 20 maart 1940 voer ze van New York naar Sydney, via Panama, om zich te bekeren voor haar nieuwe functie. Dit ombouwwerk werd in april uitgevoerd en in mei verliet ze Sydney als onderdeel van een van de grootste konvooien die ooit voor het transport van troepen waren samengesteld. Met haar waren Queen Mary, Queen Elizabeth en Aquitania, met 2.000 troepen, op weg naar de rivier de Clyde via Zuid-Afrika. Andere opmerkelijke voeringen in dit grote konvooi waren RMS Empress of Britain, RMS Empress of Canada, RMS Empress of Asia en SS Nieuw Amsterdam. Tijdens de vroege stadia van de oorlog vervoerde het schip Australische troepen naar Suez, India en Singapore, maar later diende het voornamelijk in de Noord-Atlantische Oceaan.

Net als Aquitania heeft ze meer dan 500.000 zeemijlen (930.000 km) vergaard tijdens haar oorlogstaken, eerst de Indische Oceaan overstekend, vervolgens met Amerikaanse en Canadese troepen de Atlantische Oceaan bevarend en uiteindelijk dienst doend in de Stille Oceaan. Een van haar reizen in oorlogstijd, van 28.662 zeemijlen (53.082 km), voerde haar de wereld rond en nam 82 dagen in beslag. Tijdens deze epische reis vestigde ze een snelheidsrecord voor de oversteektijd van Fremantle, Australië naar Durban, Zuid-Afrika. De afstand van 4.000 mijl (6.400 km) werd in 8 dagen en 19 uur afgelegd met een gemiddelde snelheid van 21,06 knopen (39,00 km/u). Een andere troepentransportreis in oorlogstijd begon in New York op 10 mei 1943 en eindigde in Bombay op 24 juni 1943, met onderweg aanlopen in Trinidad, Rio de Janeiro, Kaapstad en Diego-Suarez. Op 8 januari 1944 was ze betrokken bij een kleine aanvaring met de Amerikaanse tanker Hat Creek in de haven van New York.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog reisde ze 540.000 mijl (870.000 km) en vervoerde ze meer dan 340.000 troepen. De Mauretania was niet ontworpen om een ​​uitzonderlijk snel schip te zijn en gedurende zes jaar oorlogsdienst hadden haar motoren weinig aandacht gekregen, maar in 1945 bereikten ze toch een snelheidsverandering, waardoor de doorgang van Bombay naar het VK via de Kaap met een gemiddelde snelheid van 23,4 knopen (43,3 km/u).

Na het einde van de oorlog maakte Mauretania verschillende verdere reizen voor de repatriëring van troepen door de regering. Dit bracht het schip vooral naar Canada en Singapore. Daarnaast maakte ze minimaal één reis van Nieuw-Zeeland via Australië en Zuid-Afrika naar Liverpool. Vrouwen en kinderen werden met tien opeengepakt in een hut in de kooien die door de troepen werden gebruikt, terwijl de mannen voor zestig in “slaapzalen” zaten en in hangmatten sliepen. Op die reis zeilde ze op 10 september 1945 vanuit Kaapstad. Ze was drie dagen vertraagd voor Liverpool door harde wind, en uiteindelijk aangemeerd op 25 september. Mauretania nam de eerste toegewijde zeiltocht van Britse oorlogsbruiden en hun kinderen die naar Canada werden gebracht om zich bij hun echtgenoten te voegen, en landde in februari 1946 op Pier 21 in Halifax, Nova Scotia.

Op 2 september 1946 keerde ze terug naar Liverpool, werd ontslagen uit de overheidsdienst en ging onmiddellijk naar Gladstone Dock om te worden hersteld door Cammell Laird & Co. voor terugkeer naar Cunard-White Star-dienst.

Na een complete revisie en renovatie van het interieur, maakte Mauretania haar eerste naoorlogse oversteek naar New York City, met vertrek op 26 april 1947. Na Liverpool als thuishaven te hebben gebruikt voor de eerste twee reizen, werd ze daarna gestationeerd in Southampton. Hier fungeerde ze als het hulpschip voor Queen Mary en Queen Elizabeth en trad ze in dienst van de transatlantische dienst toen een van hen onderhoud onderging. Tegen die tijd was de dienst van Londen naar New York gestaakt omdat Georgic, waarmee zij had geopereerd, de dienst niet in staat was om de passagierstaken te hervatten, terwijl de andere partner, Britannic, was overgeplaatst naar een nieuwe dienst van Liverpool naar New York . Later dat jaar begon ze te worden gebruikt als cruiseschip tijdens de wintermaanden naar West-Indië en het Caribisch gebied. Deze zogenaamde ‘dollar verdienende cruises’ hielpen de verpletterde Britse economie. In 1948 werd Mauretania gebruikt om het historische eerste vliegtuig van de gebroeders Wright, de Wright Flyer uit 1903, terug naar huis te sturen, waar het sinds 1928 in bruikleen was gegeven aan het Science Museum. Het volgende decennium diende ze tijdens de zomermaanden op de route Southampton naar New York en tijdens de wintermaanden op cruises vanuit New York. Toen Mauretania in december 1957 in Liverpool werd opgehaald voor haar jaarlijkse revisie, werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om airconditioning in het hele schip aan te brengen.

In 1962 kreeg Mauretania concurrentie van modernere schepen en begon geld te verliezen voor Cunard Line. In oktober 1962 werd het schip lichtgroen geverfd, zoals Caronia (de beroemde Groene Godin), en de passagiersaccommodatie werd aangepast om plaats te bieden aan 406 First class, 364 Cabin class en 357 Tourist class passagiers. Op 28 maart 1963 begon ze met een nieuwe mediterrane dienst die New York, Cannes, Genua en Napels aandeed. Dit was een mislukking, en in 1964 was ze voornamelijk werkzaam op cruisen van New York naar West-Indië.

De laatste reis van Mauretania was een cruise op de Middellandse Zee die op 15 september 1965 uit New York vertrok. Er werd aangekondigd dat Mauretania bij haar terugkeer naar Southampton uit dienst zou worden genomen en verkocht. Ze arriveerde op 10 oktober 1965 in Southampton en was al verkocht aan de Britse Iron & Steel Corporation. Ze verliet Southampton op 20 november voor haar laatste reis en kwam aan in Thos. W. Ward’s sloopwerf in Inverkeithing, Fife, Schotland. Ze stond onder bevel van Kapitein John Treasure Jones, die sinds 1962 kapitein was. Hij navigeerde zonder sleepboten door de modderstraat van de Forth en maakte de laatste aanlegplaats.